هر سواری گم شود اندر غبار خویشتن

آن غبارم من که گم کردم سوار خویشتن

باید از خون جگر گلگون کنم تومارها

تا بگویم قصه ای از روزگار خویشتن

بی نیاز از هر تعلق بودم اما پیش عشق

دادم از کف، آخر کار، اختیار خویشتن

پیش پای هر نسیم از بس تواضع کرده ام

همچو بید آخر شکستم، اعتبار خویشتن

ظاهرم چون غنچه خندان، باطنم گریان چو شمع

مانده ام حیران و سرگردان به کار خویشتن

رو به کوی غیر و خو با کنج عزلت کرده ام

زان که غمخواری ندیدم در دیار خویشتن

قلب خونین را به آرامی تسلی می دهم

دم به دم با گریه های زار زار خویشتن

هیچ یاری طاقت همدردی ما را نداشت

تا دمی بنشانمش چون جان، کنار خویشتن

هر کسی در این زمان افزون ز خود محنت کشید

با که باید گفت، درد بی شمار خویشتن؟

                                                            (استاد معینی کرمانشاهی)