در شبان غم تنهایی خویش/عابد چشم سخنگوی توام/
من در این تاریکی/
من در این تیره شب جان فرسا/
زائر ظلمت گیسوی توام/
گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من/
گیسوان تو شب بی پایان/
جنگل عطرآلود/
شکن گیسوی تو/
موج دریای خیال/
کاش با زورق اندیشه شبی/از شط گیسوی مواج تو من/
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم/
کاش بر این شط مواج سیاه/
همه ی عمر سفر می کردم/

 

 

شب تهی از مهتاب/
شب تهی از اختر/
ابر خاکستری بی باران پوشانده/
آسمان را یکسر/
ابر خاکستری بی باران دلگیر است/ و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس/
سخت دلگیرتر است/ شوق بازآمدن سوی توام هست/ اما/ تلخی سرد کدورت در تو/ پای پوینده ی راهم بسته/
ابر خاکستری بی باران/ راه بر مرغ نگاهم بسته/

 

 

 

وای ، باران/ باران ؛/ شیشه ی پنجره را باران شست/ از دل من اما/ چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟/آسمان سربی رنگ/
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ/
می پرد مرغ نگاهم تا دور/
وای ، باران/ باران ؛/
پر مرغان نگاهم را شست/

 

 


خواب رؤیای فراموشیهاست/
خواب را دریابم/
که در آن دولت خاموشیهاست/ من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم/ و ندایی که به من می گوید :/گر چه شب تاریک است/
دل قوی دار ، سحر نزدیک است/

 

 

تو گل سرخ منی/
تو گل یاسمنی/
تو چنان شبنم پاک سحری ؟/
نه/
از آن پاکتری/ تو بهاری ؟/
نه/ بهاران از توست/
از تو می گیرد وام/ هر بهار این همه زیبایی را/ هوس باغ و بهارانم نیست/ ای بهین باغ و بهارانم تو/

 

 

سیل سیال نگاه سبزت/
همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود/
من به چشمان خیال انگیزت معتادم/ و دراین راه تباه/ عاقبت هستی خود را دادم/ آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چراست ؟/ در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟/
مرغ آبی اینجاست/
در خود آن گمشده را دریابم/

 

 

چه شبی بود و چه فرخنده شبی/
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید/ کودک قلب من این قصه ی شاد/ از لبان تو شنید/

زندگی رویا نیست/
زندگی زیبایی ست/
می توان/
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی/
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت/ می توان/
از میان فاصله ها را برداشت/ دل من با دل تو/ هر دو بیزار از این فاصله هاست/ قصه ی شیرینی ست/ کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد/ قصه ی نغز تو از غصه تهی ست/ باز هم قصه بگو/ تا به آرامش دل/ سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم/
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت/ یادگاران تو اند/ رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ/در تمام در و دشت/ سوکواران تو اند/ در دلم آرزوی آمدنت می میرد/
رفته ای اینک ، اما ایا/ باز برمی گردی ؟/
چه تمنای محالی دارم/ خنده ام می گیرد/

 

 

من گمان می کردم/
دوستی همچون سروی سرسبز/
چارفصلش همه آراستگی ست/ من چه می دانستم/ هیبت باد زمستانی هست/ من چه می دانستم/ سبزه می پژمرد از بی آبی/
سبزه یخ می زند از سردی دی/
من چه می دانستم/ دل هر کس دل نیست/ قلبها ز آهن و سنگ/ قلبها بی خبر از عاطفه اند/

 


من در ایینه رخ خود دیدم/ و به تو حق دادم/ آه می بینم ، می بینم/ تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی/
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم/ چه امید عبثی/ من چه دارم که تو را در خور ؟/
هیچ/ من چه دارم که سزاوار تو ؟/
هیچ/ تو همه هستی من ، هستی من/ تو همه زندگی من هستی/
تو چه داری ؟/
همه چیز/ تو چه کم داری ؟ هیچ/

 

 

 دشت ها نام تو را می گویند/ کوه ها شعر مرا می خوانند/ کوه باید شد و ماند/ رود باید شد و رفت/ دشت باید شد و خواند/ در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟/
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟/
در من این شعله ی عصیان نیاز/ در تو دمسردی پاییز که چه ؟/
حرف را باید زد/ درد را باید گفت/ سخن از مهر من و جور تو نیست/ سخن از تو/ متلاشی شدن دوستی است/ و عبث بودن پندار سرورآور مهر/ آشنایی با شور ؟/
و جدایی با درد ؟/
و نشستن در بهت فراموشی/ یا غرق غرور ؟/
سینه ام اینه ای ست/ با غباری از غم/ تو به لبخندی از این اینه بزدای غبار/ آشیان تهی دست مرا/ مرغ دستان تو پر می سازند/ آه مگذار ، که دستان من آن/ اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد/ آه مگذار که مرغان سپید دستت/
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد/ من چه می گویم ، آه/ با تو اکنون چه فراموشی هاست/ با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشیها ست/ تو مپندار که خاموشی من/ هست برهان فراموشی من/