در انتهای زندگی ما با تعداد دیپلم هایی که گرفتیم...پولی که بدست آوردیم...یا تعداد کارهای خوبی که کرده ایم  قضاوت نخواهیم شد!!

ما با:(من گرسنه بودم و تو به من غذا دادی...من عریان بودم و تو مرا پوشاندی...من بی خانمان بودم و تو مرا به خانه ات راه دادی)   قضاوت خواهیم شد.

گرسنه...نه فقط برای نان بلکه گرسنه ی عشق.
عریان...نه فقط برای لباس بلکه عریان برای وقار و حرمت انسانی.
بی خانمان...نه فقط برای خواستن خانه ی آجری بلکه بی خانمان به خاطر مطرود شدن.

                                                                                     (مادر ترزا)