پدرپیر مرا نکته ای زیبا گفت/ از بد دنیا گفت/ 

گفت طاووس مشو, که به عیبت خیزند/

گر شوی شعله ی شمع, زیر پایت خیزند/

گفت پروانه مشو که به سرگردانی, لای انگشت کتاب, سالها میمانی/

نه زمین باش نه خاک که تو را خار کنند, وانگهی ذهن تو را, پر ز مردار کنند/

 آسمان باش که
خلق به نگاهت بخرند, وز پی دیدن تو سر به بالا ببرند...