همه نقاش شده اند!    

    برای هم زیر  و رو می کشند، خط و  نشان می کشند، و بعضی مظلومانه ,درد جدایی می کشند...   

   چه  دنیایی! پر از هنر!     




    نعره ی هیچ شیری خانه ی چوبی مرا خراب نمی کند،   

   من از سکوت موریانه ها میترسم...    



   تو همانی که می اندیشی،، هرگاه به این اندیشیدی که  تو یک عقابی، به  دنبال  رویاهایت برو و  به یاوه  های   

   مرغ و خروس های اطرافت  فکر نکن...    



   درست مترکُن!    

   آدم ها هم قد خودشانند   ,

     نه هم قد تصورات تو...