استاد مرتضی مطهری در کتاب حق و باطل جملاتی به این مضمون

 نوشته اند :

از کودکی همیشه این سوال برایم مطرح بود که :

چرا قطار تا وقتی ایستاده است کسی به او سنگ نمی زند؟

اما وقتی قطار به راه افتاد سنگباران می شود...؟

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم دیدم

 این‏ قانون کلی زندگی ما ایرانیان است که هر کسی و هر چیزی

 تا وقتی که ساکن‏ است مورد احترام است!

تا ساکت است مورد تعظیم و تبجیل است اما همینکه به راه افتاد

 و یک قدم برداشت نه تنها کسی کمکش نمی‏کند ،

 بلکه‏ سنگ است که بطرف او پرتاب می‏شود

و این نشانه یک جامعه مرده است ولی یک جامعه زنده

 فقط برای کسانی احترام قائل است که :

متکلم هستند نه‏ ساکت، متحرکند نه ساکن، باخبرترند نه بی‏خبرتر